Theekransje

Paleis in Den Haag

Afgelopen weekend had ik een 50+ daagje. Ik ging naar een documentaire van Escher: interessant maar niet mindblowing goed. Daarnaast bezocht ik het Vredespaleis. Beide activiteiten hadden overeen dat er alleen maar ouderen met kort pittige kapsels waren. Buiten de ouderen om, was het Vredespaleis ook interessant.

Het Vredespaleis is opgericht nadat een discussie was opgelaaid over een huisvesting voor het Hof van Arbitrage. Na de eerste vredesconferentie werd het Vredespaleis bedacht. Niet veel later werd dit ook gebouwd. Nu vestigen zich er het Permanent Hof van Arbitrage, het Internationale Gerechtshof van de Verenigde Naties, de Haagsche Academie voor Internationaal Recht, de Bibliotheek en de Carnegie Stichting. Het doel van deze organisaties is bij problemen tussen landen een vreedzame oplossing te verzorgen en zo de vrede te bewaren. Eén jaar na de opening brak de Eerste Wereldoorlog uit, de ironie.

Het Vredespaleis is heel soms open voor publiek en ik ben een nieuwsgierig aagje: ik ging langs. Dan loop je door het statige gebouw over duur Italiaans marmer, langs massieve vazen (totaal nutteloos dus) glas en lood en andere dure cadeau’s van landen over de wereld. Is vrede te koop? Of is het een aardigheidje? Is het te vergelijken met een fles wijn meenemen naar een etentje?

Natuurlijk doen de verschillende instituties goede dingen voor de wereld en we willen allemaal liever in een soort Louvre werken dan in een saai kantoorgebouw. Maar dan komt de nuchtere zweefteef Dewi om de hoek kijken: is het nodig? Wellicht wel. Word je er gelukkig van? Wie wordt er nou niet blij van mooie dingen? Precies, iedereen. Ga daarom zeker een keer langs bij deze waanzin.

Plan daarom je eigen bezoek en ga langs bij deze waanzin.

Author image
Ik ben het wandelende exemplaar van Wikipedia, zelf benoemd guru als zweefteef en mijn levensmotto is: ‘eten is lekker’. Ik praat graag met hashtags in het echte leven, #hila.