Theekransje

Waarom zijn tijdschriften er alleen voor slanke, heteroseksuele, witte vrouwen?

Vroeger was het nog hip om magazines te lezen, terwijl nu iedereen online hun leesvoer haalt. Als middelbare scholier had ik besloten dat ik te oud was geworden voor de Hitkrant (die ik toch alleen maar las voor de awkward seksverhalen aan het einde #bifiworst) en begon ik af en toe wat Cosmo’s te lezen. Je weet wel, dat blad de Cosmopolitan. Ik las het voornamelijk voor de verhalen, af en toe wat mode-updates en stiekem de horoscoop. Echter toen ik laatst dit blad weer eens oppakte viel me één ding op: het gebrek aan diversiteit.

Als ik het over diversiteit heb, dan heb ik het over verschillende seksualiteiten, gender-identiteiten, schoonheidsidealen en mensen met verschillende etniciteiten. Tien jaar geleden was ik hier helemaal niet mee bezig, omdat ik niet met mijn privileges bezig was. Ik als witte vrouw die toen nog dacht hetero te zijn (écht hilarisch) paste perfect in het hokje voor deze bladeren. Nu ben ik er wel zeker van bewust wat mijn privileges zijn én waar ik duidelijk niet de “norm” van ben.

Gebrek #1: etniciteit
Het allereerst wat gelijk opviel toen ik de Cosmo van oktober 2016 open sloeg: iedereen is wit. In een blad wat zo’n 162 pagina’s heeft ben ik serieus drie mensen van kleur tegengekomen. Bizar weinig als je het mij vraagt.

Gebrek #2: schoonheidsideaal
De vrouwen en mannen die in Cosmo werden afgebeeld zijn overigens ook allemaal erg slank. Er is geen enkel model geweest in dit blad die plus-size was of een functiebeperking had. Mensen die niet aan dit schoonheidsideaal voldoen worden gewoon voor het gemak vergeten. Ik kan uit mijn eigen ervaring wel zeggen dat ik mij vroeger altijd ongelofelijk onzeker maakte over mijn lichaam en dat is een on-going gevecht wat nog altijd plaats vindt.

Gebrek #3: seksualiteit
Cosmo wijd ook redelijk wat pagina’s aan liefdesverhalen. Het verbaasde me niet dat al deze verhalen over heteroseksuele relaties ging. Soms begonnen verhalen zonder specifiek een gender te noemen, maar al snel werd het werd “hij” of “hem” genoemd. Om nog maar niet te spreken over hoe vrouwen een man kunnen pleasen of de aandacht van kunnen trekken. Spoiler alert: praat eens over sport ha ha ha.

Nu kan je wel zeggen, “Sietske, kom op, een tijdschrift kan niet iedereen pleasen.” Dit is nou juist een probleem wat in de media plaats vindt (denk ook aan films en series). Door één bepaald ideaal op te hemelen worden andere vergeten. En omdat we maar één ideaal voorgeschoteld krijgen, gaat iedereen denken dat dat normaal is en dat dat van ze verwacht wordt. Wie niet aan de norm voldoet is niet belangrijk en dat is bullshit! Waarschijnlijk voldoet een klein percentage aan dit ideaal wat door onze strot geduwd wordt, en daar baseren we dan al onze media op. Diversiteit is juist goed, want we zijn allemaal anders! En dat moet verdomme gevierd worden!

Om goed af te sluiten; Buzzfeed geeft het goede voorbeeld met deze top video (en hebben overigens meer!):

Author image
Ik heb een hipstertas, vind eten lekkerder als het in de vorm van een dinosaurus is en heb een zwak voor onbereikbare mannen die blauw of geschminkt zijn.