Theekransje

Waarom de Assassin’s Creed games super tof zijn

Laten we dit artikel beginnen met een confession: ik heb maar weinig videogames gespeeld in mijn leven. Naast de standaard spellen op de DS (Pokémon, Mario World enzo) en wat spelletjes op mijn telefoon heb ik eigenlijk niet zo veel ervaring. Twee pogingen om in multiplayer Call of Duty te spelen faalden spectaculair. Het enige wat ik in dat soort spellen kan is met een sniper rifle achter een muur verschuilen en iedereen vanaf mijn veilige plek neerschieten. Welk spellen ik wél graag speel (en wel aardig kan) zijn de Assassin’s Creed spellen.

Voor wie deze niet kent, een korte (en een beetje kort door de bocht) samenvatting. Je speelt in deze spellen een personage (wisselend per spel) die lid is van de Assassin’s Creed. Deze Creed is opgericht om te strijden tegen corruptie door de Templars. Dit doen ze - hoe verrassend - onder andere door corrupte leiders te vermoorden, maar ook door op andere manieren het volk te helpen. Jij bent dus in elk spel één van deze badass personages en vecht je weg door het spel heen. Ieder spel speelt zich af in een ander tijdperk en een ander gebied. Mocht je een half uurtje over hebben check dan hier alle cinematic trailers achter elkaar.

Er zijn een aantal aspecten die voor mij de spellen maken tot mijn favoriete spellen ooit (al heb ik dus weinig vergelijkingsmateriaal). Ten eerste: het derde persoons perspectief. Eén van mijn zwaktes in spellen als Call of Duty is dat ik continu tegen muren aanloop als de game vanuit de eerste persoon gespeeld moet worden. In Assassin’s Creed ‘zweeft’ de denkbeeldige camera meer boven je personage en overzie je je omgeving dus veel meer. Kun je ook gelijk genieten van de mooie visuals!

Over mooie visuals gesproken, ik hou er onwijs van dat de spellen zich afspelen in echte steden. Vooral in Assassin’s Creed II en Brotherhood was ik super enthusiast omdat deze zich in Italië afspelen. Ik kan me echt uren vermaken met rondrennen door deze digitale versies van mijn favoriete steden (al val ik soms wel van de daken af. Zie het vorig puntje voor mijn overduidelijke gebrek aan oriëntatievermogen). Ook handig: tijdens een missie in Syndicate wist ik gemakkelijk te ontsnappen uit de Tower of London, omdat ik daar in het echt geweest ben en dus de weg weet. Komt altijd van pas!

Wat ik vanaf spel één heel tof vind is de backstory van alle hoofdpersonages. Je leert vanaf het eerste spel over de Creed, hun waarden en normen en hun doelen. De verschillende personages waar je gedurende de spellen mee speelt geven hier allemaal hun eigen invulling aan. Sommige personages hielden zich minder aan de regels van de Creed en ik merkte dat ik die personages vaak ook irritanter vond. Black Flag vond ik bijvoorbeeld het minst leuke spel, vooral omdat ik het personage daar niet leuk vond. M’n mindere enthusiasme komt ook omdat je vaak moest varen en dat kon ik niet (zie wederom punt één, gebrek aan oriëntatie).

De personages van een spel bepalen natuurlijk grotendeels of je het wel of geen leuke game vindt. Ik ben stiekem een beetje verliefd op Ezio (Assassin’s Creed II en Brotherhood) maar mijn lievelingspersonage is Evie uit Syndicate. Ik bedoel: hallo, het werd na acht spellen wel eens tijd voor een vrouwelijk hoofdpersonage! Eindelijk een beetje ass kicken met een stoere vrouw, ik ben helemaal blij! Ze is ook duidelijk een stuk slimmer dan haar broer (waar ze het hoofdpersonage-schap mee moet delen) wat het natuurlijk nóg leuker maakt. Misschien heb je eerder alle trailers gekeken en denk je huh, welke vrouw? Ik zag geen vrouw. Klopt. Helaas heeft ze veel van de trailers niet gehaald ondanks dat ze net zo'n grote rol heeft als haar broer Jacob, dus daarom bij deze hier een awesome trailer met beide.

Ik ben dus fan van deze spellen. Je kunt er namelijk zo veel in doen: de verhaallijn volgen, side missions spelen, rondrennen door de mooiste steden, door bossen en over eilanden… En, in Assassin’s Creed III kun je katten aaien! Deze feature mis ik echt in de spellen erna. Gelukkig blijft er nog genoeg tofs over om te doen, dus mocht je de spellen nog niet gespeeld hebben: ik raad het je aan! Er komt eind 2016 ook een film aan die er tot nu toe niet eens echt slecht uit ziet, dus als je nu snel begint kun je alle spellen nog spelen voor de film er is!

Author image
Britt – 26 jaar – Ik word blij van thee, muziek, Netlfix, reizen, slapen en sarcasme. Maar vooral van thee. Thee is belangrijk. Ik heb meningen over dingen.