Theekransje

Unsuccessful adulting

Later als wij groot en volwassen zijn, is de wereld anders en zijn we allemaal kapper, miljonair of dolfijnentrainer. Maar wanneer ben je nou precies groot en volwassen? In een bepaalde periode in je leven moet je volwassener worden. Van jezelf. Van je ouders. Van de maatschappij. Van je kat. Dit gaat meestal niet zonder slag of stoot, dit is unsuccessful adulting.

Bij het volwassen worden moet je de Grote Volwassen Zaken (GVZ) uitvoeren, zoals belastingaangifte doen en zorgverzekeringen vergelijken. Daarnaast moet je huur betalen en zelf je kippensoepje volgens grootmoeders recept maken als je ziek bent. Daarnaast zijn er ook de Kleine Volwassen Zaken (KVZ). Deze vind ik zelf nog duizend keer lastiger, want deze dingen zijn het schraalst om te doen. Hieronder vallen de afwas op tijd doen, zorgen dat je twee dezelfde sokken aan hebt, dat je blouse is gestreken en dat je zorgt dat er altijd koffie in huis is.

Deze KVZ’tjes lukken mij bijna nooit. Ik doe gerust de afwas een week te laat, omdat ik naast het chillaxxen, series kijken en slapen geen tijd ervoor heb. De was is ook zo’n KVZ’tje. Ik woon in een studentencomplex met zo’n 500 studenten. Hier zijn maar vier (ja vier, geen veertig) wasmachines voor. Ik heb dan al geen zin in dat gehannes en gedoe, dus vaak neem ik een weekendtas vol vieze stringetjes en sokken die niet bij elkaar passen mee naar mijn ouderlijk huis. Hier doe ik dan zelf(!!) de was met kilo’s wasverzachter zodat het langer lekker ruikt. Dit is zo’n typisch gevalletje van onsuccesvol volwassen worden. Vuilniszakken en toiletpapier op tijd kopen, daar wil ik het niet eens over hebben.

Dit is voor een groot deel van de huidige twintigers een herkenbaar beeld. Deze zogenaamde flexgeneratie studeert langer, gaat op latere leeftijd werken en gaat later beginnen met het zoeken van de liefde. Dit is in tegenstelling tot de ouders van de flexgeneratie. Deze begonnen vroeg met werken en baby’s maken. Dan moet je wel volwassen worden, weten hoe je aardappels kookt en een wasmachine aanschaffen. De flexers blijven langer hangen in de yolo-periode. Waarom zouden we ook al een poepmachine creëren, hoge hypotheek hebben en op tijd de belastingdienst willen bellen?

Het hoort ook bij het tijdsbeeld. Ook doordat de economische crisis tussendoor er gezellig bij kwam, is de kans op een vast contact en dus een hypotheek niet zo groot. De groep van “onvolwassen” twintigers die langer doorstudeert en lekker een huisje huurt is mede daarom twee keer zo groot geworden dan de “saaie” twintiger die wel een hypotheek en een vast contract heeft in slechts tien jaar tijd! Helaas zal deze flexgeneratie die niet volwassen lijkt te worden een zeldzaam fenomeen worden, want langstudeerders en stufi zijn inmiddels de deur uitgebonjourt. Mijn hypothese is dan ook dat we over tien jaar weer meer “volwassen” twintigers zullen hebben die wel een hypotheek en vaste sekspartner hebben.

En eigenlijk vind ik dat een slecht vooruitzicht. Deze periode van het leven is juist om jezelf te leren kennen en fouten te maken. In tien sloten tegelijkertijd lopen, maar om vervolgens nog wel vrolijk in de kroeg een biertje te drinken met je kinderloze vrienden. Als je toch de lat zo hoog legt en anderen een plezier wilt doen, kom je er niet achter wat je drijfveren en zwakke kanten zijn en zul je nooit weten wat vrijheid is. Fuck je tantes die zeggen dat huren geld weggooien is. Als jij wilt weten hoe het is om aan de andere kant van het land of zelfs de wereld te wonen is het nu juist de tijd! Ik denk dat je anders later meer met jezelf in de knoop komt, want nu weet je wel welke mogelijkheden er zijn en de kansen die je nu wel hebt gepakt. Soms is dat vervelend en moeilijk, maar uiteindelijk is het genieten. Denk aan je verre oom die het altijd over zijn studentenleven heeft en dat het geweldig was. Luister naar hem, want dat unsuccesful adulting is nog lang niet zo verkeerd en later weet je dat je veel hebt geleerd in en over deze periode. Zoals dat een week bamisoep eten niet lekker is.

Author image
Ik ben het wandelende exemplaar van Wikipedia, zelf benoemd guru als zweefteef en mijn levensmotto is: ‘eten is lekker’. Ik praat graag met hashtags in het echte leven, #hila.