Theekransje

Twin Peaks: Oud maar niet vertrouwd

Na 26 jaar wachten is het eindelijk zo ver: Twin Peaks is terug! Deze serie mag dan ouder zijn dan ikzelf, toch ben ik enorme fan. Toen ik de serie voor het eerst zag als vijftienjarige, was ik gelijk verkocht. De eerste vier afleveringen van het nieuwe seizoen zijn inmiddels uit en de liefde is nog altijd even groot.

Voor degenen die al tijden mensen horen flippen over de terugkeer van Twin Peaks maar eigenlijk geen idee hebben waar het over gaat, eerst een korte samenvatting. Het uitgangspunt is eigenlijk oersimpel: prom queen Laura Palmer is vermoord en heel het dorp Twin Peaks staat daardoor op z’n kop. De zoektocht naar de dader blijkt echter niet zo simpel te zijn. Al snel wordt FBI agent Dale Cooper erbij gehaald én er gebeuren bizarre en onverklaarbare dingen in het dorpje. Wat Twin Peaks destijds zo bijzonder maakte, was dat een serie als deze simpelweg nog nooit gemaakt was. Een serie die veel vraagt van de kijker, die humor met surrealistische horror combineert en die een doorlopend verhaal heeft, in plaats van een mooi afgerond plot per aflevering. Verborgen onder een laagje van bizarre humor worden bovendien heftige en donkere thema’s aangesneden, zoals verslaving, mishandeling en verkrachting.

De serie is destijds gecancelled omdat het tweede seizoen slecht werd bekeken. Deels terecht ook, want in het midden van het seizoen lijken de schrijvers zelf even niet meer goed te weten wat ze eigenlijk willen met de serie, om zich pas tegen het einde weer te herpakken. Bedenker David Lynch was ook minder betrokken bij dit seizoen en het gebrek aan zijn invloed is goed te merken.

Dit nieuwe, derde seizoen kon dus alle kanten op gaan. Zou het de sfeer van het eerste seizoen herpakken? Of zou het zo onevenwichtig als het tweede seizoen zijn? Het antwoord is eigenlijk geen van beide. Wie de onschuldige sfeer van het eerste seizoen terug hoopt te zien, komt van een koude kermis thuis. Geen Dale Cooper die zich verwondert over de magnifieke bomen in Twin Peaks. Geen Pete Martell die per ongeluk een vis in de koffiemachine heeft laten vallen. Wat je wel krijgt is pure Lynchiaanse horror, waarbij je nauwelijks begrijpt waarnaar je aan het kijken bent, maar je weet wel dat het angstaanjagend en beklemmend is. Er zijn maar weinig regisseurs die mij de stuipen op het lijf kunnen jagen en David Lynch spant absoluut de kroon.

Voor kijkers die terug wilden naar dat dorpje waarin ondanks alles toch een zekere onschuld te vinden was, zal dit ongetwijfeld een tegenvaller zijn. Maar zoals alles in en rondom Twin Peaks, laat David Lynch zien dat ook nostalgie niet is wat het lijkt. We kunnen met z’n allen wel verlangen naar de simpelere tijden van begin jaren ‘90, maar die tijd ligt achter ons. Bovendien was Twin Peaks nooit onschuldig: iedereen had wel iets te verbergen.

David Lynch had ons een makkelijk nostalgie-projectje kunnen geven. De originele cast weer bij elkaar rapen, dikke knipogen geven naar scènes uit de eerste twee seizoenen en doen alsof er niks veranderd is in de 26 jaar die verstreken zijn. Maar we leven nu in een andere wereld; één waarin de gruwelen die zich in Twin Peaks afgespeeld hebben al lang zichtbaar zijn voor het publiek.

Met dit nieuwe seizoen kan Lynch zijn verhaal precies vertellen zoals hij wil. Aan de lange shots en de overvloed aan surrealistische nachtmerrie-beelden is goed te merken dat hem dit keer nauwelijks beperkingen zijn opgelegd. Het is vreemd en bij vlagen gruwelijk, maar ik had niks anders verwacht van Lynch. Sterker nog, ik zou niks anders willen.

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.