Theekransje

Sta op voor gelijke rechten

Afgelopen zaterdag ging ik samen met Theekransianen Sietske, Britt en Dewi naar Amsterdam om de Women’s March bij te wonen. De trouwe Theekransje-lezer heeft natuurlijk al lang door dat wij nogal feministisch ingesteld zijn en dus konden we deze march niet aan ons voorbij laten gaan. Om het feest helemaal compleet te maken ging Sietske hard aan het werk met een paar protestborden, waarmee we stiekem ook Hamilton-fans probeerden te lokken.

Een veelgehoorde vraag omtrent deze Women’s Marches is waar ze nu eigenlijk voor staan. Er ontstaat veel verwarring omdat het wel lijkt alsof er over alles geprotesteerd wordt, van de vluchtelingencrisis tot klimaatverandering tot LHBTQIA+ rechten. De reden hiervoor is eigenlijk heel simpel: Het is onmogelijk om levens op te delen in nette hokjes. Als je alleen opkomt voor zogenaamde vrouwenrechten, maar je zwijgt over racisme, wat doe je dan voor vrouwen van kleur? Als je homorechten alleen maar kan noemen in de context van homofobe vluchtelingen en migranten, wat doe je dan voor LHBTQIA+ immigranten? Wat doe je dan tegen homofobie van witte Nederlanders? Als we het dus over vrouwenrechten hebben, dan hebben we het over álle vrouwen: moslima’s, transvrouwen, gehandicapte vrouwen, arme vrouwen, sekswerkers, en ga zo maar door. De bedoeling is dan ook niet dat er één algemene boodschap uitgedragen wordt, maar eerder een reeks specifieke boodschappen die samen een beeld van inclusiviteit vormen.

Natuurlijk zorgt dit ook wel eens voor conflicten en sommige boodschappen komen toch sterker naar voren dan anderen. Zo was er zaterdag een initiatief van één groep om in het oranje gekleed te komen. De groep deelde ook oranje paraplu’s uit om hun zichtbaarheid te verhogen. Het idee erachter was dat Nederland juist voor openheid en tolerantie staat, maar het effect leek in onze ogen een beetje op een aangepaste vorm van nationalisme. Eén van de sprekers op de Dam, Vreer van QueerNL, sprak ook hun verbazing uit over de hoeveelheid oranje in die mensenmassa.

Toch was het ontzettend tof om mee te lopen. Wij hadden zelf gedacht dat er misschien 5.000 mensen mee zouden doen, dus toen we hoorden dat het er 20.000 bleken te zijn, keken we elkaar compleet stomverbaasd aan. De sprekers op de Dam en het Museumplein waren ook stuk voor stuk inspirerend. Ze hadden elk hun eigen reden om mee te lopen en om te zien dat dit allemaal samenkomt in één protestactie is hoopgevend.

Als je meedoet aan een march als deze voel je je echt onderdeel van een beweging. Bovendien voelt het goed om iets te doen, in plaats van alleen met je vrienden te huilen om de staat van dit land. Actief laten zien waar je voor staat is altijd belangrijk, maar in deze tijden al helemaal. Nu zwijgen is effectief een goedkeuring van de xenofobe en andere extreemrechtse trends in dit land en daarbuiten. Bovendien is het ook nog eens oprecht leuk om de straat op te gaan. Er wordt gelachen, geschreeuwd, gezongen en gedanst. Geen somber gedoe dus. En het beste van deze hele ervaring: keihard lachen om de geïrriteerde automobilisten die dachten dat ze wel even door de march heen konden rijden.

Als je dus twijfelt om mee te doen aan een protestactie, ga gewoon een keertje mee en zie hoe tof het is om op te staan van die bank!

Header foto gemaakt door Nynke Vissia op Flickr.

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.