Theekransje

Rot op met je gin-tonics

Deze zomer kon je niet ergens chillaxxen zonder ook maar het woord gin-tonic te horen. Iedereen heeft het erover, iedereen drinkt het en iedereen raad het elkaar aan. Ik ben zelf dol op cocktails, maar een gin-tonic klonk mij niet echt aantrekkelijk in de oren. Tot ik er één dronk wist ik niet wat me overkwam. Ik ben rattengif aan het drinken.

Gin-tonic is géén cocktail
Een cocktail is voor mij een drankje wat je verleidt met zijn vorm, kleur en geur. Het kan zoet zijn, en kan wat neutraler zijn, maar wanneer je een cocktail drinkt beland je even in een wereld waar alles oké is en het ultieme genieten centraal staat. Een cocktail neem je ook omdat je weet wat je lekker vindt en niet bang bent om het te eisen, in plaats van maar weer voor een biertje te gaan terwijl je hier niet echt blij van wordt. En wat technischer gezien bestaat een cocktail uit minimaal drie ingredienten, waarvan er één alcoholisch is.

Een gin-tonic bestaat slechts uit twee ingredienten: gin en tonic water. Dat betekent dat gin-tonic gewoon een mix drankje is, net als de baco. Ook maakt gin-tonic niks van de bovengenoemde scenario’s waar; het doet zijn best niet om je te verleiden en is zo ongelofelijk bitter dat ik me af vraag waarom iemand dit voor z’n plezier drinkt. Wanneer ik een gin-tonic drink beland ik niet op een wereld waar chillaxxen centraal staat. Ik beland in een wereld waar alles grauw is, waar het koud is, waar het donker is en waar tandartsen de wereld regeren. Ik zou het mijn grootste vijand niet toewensen.

Gin-tonic is écht vergif
Het drankje is ooit geïntroduceerd door het Britse leger in India omdat men dacht dat het tegen malaria werkte. Zelfs zij vonden het drankje niet weg te werken, dus voegden ze er veel water, suiker en limoen aan toe om het iets beter te maken. Tsja, de Britten staan natuurlijk ook niet echt bekend om hun geweldige cuisine, dus je kan het ze ook niet kwalijk nemen dat ze dachten dat dit drankje er écht beter op werd.

Momenteel gelooft niemand meer dat een gin-tonic ook maar iets te maken heeft met malaria muggen verjagen. Al kan je natuurlijk gewoon het erop gokken, zou ik toch bij de malaria pillen blijven. Ik zie de voordelen van een gin-tonic drinken niet, behalve misschien als je een waaghals in de tropen bent.

Gin-tonic is een statussymbool van niets
Dit mixje bestaat dus al een tijdje maar is opeens he-le-maal happening. Dit vergif vind je vooral terug in de hand van “de elite” in Amsterdam. Dertigers die drukke levens leiden en vooral héééél belangrijk zijn, tenminste dat vinden ze zelf. Maar denk maar niet dat een simpele gin en tonic water uit de Mitra voldoende zijn om echt mee te doen aan deze hype. Oh nee. Je moet en zal de duurste en lastigste te bereiken gin moeten kopen. En waarschijnlijk in Noord-Korea of een ander moeilijk bereikbaar land. Het tonic water zal waarschijnlijk ook gezegend moeten zijn door Jesus Christus of één van zijn volgelingen. Alles om maar te laten zien dat je geld hebt.

Dit vind ik nog het walgelijkste wat er aan dit drankje vast zit. Oké, misschien niet, want het is letterlijk rattengif, maar het feit dat als je gin-tonic drinkt je dan beter bent dan de rest, daar kots ik op. Hoogst waarschijnlijk letterlijk, want ik moet dit vergif uit mijn lichaam krijgen.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als ik veel geld wil uitgeven aan een drankje dan zorg ik ervoor dat dit drankje mijn wereld mooier maakt. Dat ik me even geen zorgen hoef te maken over mijn huur, werk en alle crisissen waar we ons nu wel niet in bevinden. Maar als je iemand haat en je wilt diegene echt pijn doen zonder hem fysiek te lijf te gaan, dan raad ik je een gin-tonic aan. Succes hè.

Author image
Ik heb een hipstertas, vind eten lekkerder als het in de vorm van een dinosaurus is en heb een zwak voor onbereikbare mannen die blauw of geschminkt zijn.