Theekransje

Relatietherapie voor superhelden

De oplettende Theekransje lezer weet dat ik van Captain America hou. Toen ik dus hoorde dat Captain America: Civil War in België een dag eerder uitkwam dan in Nederland, was de verleiding dan ook groot om hem in België te gaan zien. Die autorit van 20 minuutjes valt immers prima te overbruggen. Afgelopen woensdag was het dan zo ver: ik zou de gekte van Koningsdag ontsnappen door in België naar de bioscoop te gaan.

Ik keek al erg lang uit naar deze film, maar toch waren er een aantal dingen waar ik me van tevoren lichtelijk zorgen over maakte. Met name het enorme aantal personages die in de film zitten, had er wel eens voor kunnen zorgen dat niet alle verhaallijnen goed uit de verf kwamen. Gelukkig bleek dit niet het geval. In tegenstelling zelfs, elk personage krijgt ten minste één moment waarin ze hun waarde kunnen tonen, zonder dat dit afleidt van het grote verhaal. Met name Winter Soldier (Sebastian Stan), Scarlet Witch (Elizabeth Olsen) en Black Panther (Chadwick Boseman) zijn uitschieters.

Vooral op emotioneel vlak weet de film te overtuigen. Civil War was de eerste film waarin het ook daadwerkelijk leek alsof Steve Rogers (Chris Evans) en Tony Stark (Robert Downey Jr.) een vriendschap hadden, die vervolgens door omstandigheden kapot wordt gemaakt. Hierdoor, en ook door de andere onderlinge vriendschappen en relaties tussen alle Avengers, voelen de ruzies en confrontaties enorm persoonlijk. Er wordt geen anoniem leger van robots of aliens bevochten; in plaats daarvan is het vriend tegen vriend. Dit wordt vooral ook benadrukt door het vele gebruik van hand-to-hand vechtscènes. Het conflict van elk personage is voelbaar: het is duidelijk dat ze niet tegen elkaar willen vechten, maar elke kant denkt geen andere keus te hebben.

Het conflict over de Sokovia Accords, dat de activiteiten van de Avengers aan banden moet leggen, wordt dan ook goed onderbouwd. Er is sprake van een ideologische verdeling tussen de Avengers die er voor zorgt dat zowel Tony als Steve gelijk denken te hebben. Waar Tony zich schuldig voelt over de slachtoffers die Ultron en de Avengers gemaakt hebben en dit in de toekomst wil voorkomen, maakt Steve zich juist zorgen over de verstrekkende gevolgen die bemoeienis van (corrupte) overheden met zich mee kan brengen. Beide kanten krijgen de kans hun argumenten naar voren te brengen en het conflict escaleert meer door invloeden van buitenaf dan door botsende ego’s, in tegenstelling tot de ruzies tussen Steve en Tony die we in eerdere films zagen.

Nog opvallender is dat voor beide kanten wel iets te zeggen valt. Het gebruik van #TeamCap en #TeamIronMan was een slimme marketing-methode, maar eigenlijk komt daar in de film zelf vrij weinig van terug. Sterker nog, Civil War doet hard zijn best om géén kant te kiezen en om een genuanceerd probleem naar voren te brengen waarbij er geen makkelijke oplossingen zijn. Het punt van de film is dan ook niet dat de één gelijk heeft en de ander fout zit, maar juist dat ze allebei zowel gelijk als ongelijk hebben.

Captain America: Civil War is een genuanceerde en emotioneel beladen film geworden, die goed de focus weet te behouden ondanks het grote aantal personages. De trip naar België is het dus zeker waard geweest en ik zal hem sowieso nog een keer gaan zien, dit keer in Nederland.

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.