Theekransje

Niet over het concert van Lady Gaga

Eigenlijk zou hier een stukje komen over hoe geweldig het concert van Lady Gaga was op 3 oktober. Helaas heeft ze die uitgesteld naar 20 januari volgend jaar in verband met haar gezondheid. Sinds het moment dat ik haar op tv zag toen MTV nog muziek uitzond ben ik fan van haar. Ze is bizar, mooi en geeft zero fucks en daar houd ik gewoon van. Gelukkig kwam wel laatst haar documentaire Five Foot Two uit op Netflix!

In deze documentaire volg je haar tot aan haar epische Superbowl optreden. Je leert haar kennen vanuit een persoonlijkere hoek. Het is niet meer over-the-top hysterie met vleesjurken, torenhoge hakken en Hello Kitty-knuffels. Het is persoonlijker, opener en daardoor oogt ze veel puurder.

Dit toont ze vooral bij het moment dat ze een nieuw nummer ter nagedachtenis aan haar overleden tante laat horen aan haar oma. Het breekt mijn hart, want het is zo gevoelig en eerlijk. Ook al ben je geen fan van mijn queen, zal het je toch wel raken. Net zoals het moment dat ze last heeft van haar chronische pijn, maar dan heeft ze het geluk dat ze een rich bitch is en altijd een fysiotherapeut in de buurt heeft.

De passie voor muziek druipt van de documentaire af, maar oogt soms toch gemaakt. Zoals wanneer ze haar eigen CD’s kopen in de supermarkt en normaal doen tot op het ongemakkelijk af. Maar ze blijft voor eeuwig mijn queen.

Kortom, ik kijk wel uit naar het nieuwe jaar voor een spectaculair concert. En dan komt er een nieuw stukje, beloofd.

Author image
Ik ben het wandelende exemplaar van Wikipedia, zelf benoemd guru als zweefteef en mijn levensmotto is: ‘eten is lekker’. Ik praat graag met hashtags in het echte leven, #hila.