Theekransje

Moeilijke eters bestaan niet

Ik lust geen vis, maar wel sushi. Taart ontwijk ik liever, tenzij het de appeltaart van mijn moeder is. Met chocolade maak je mij echt niet blij. Haal alsjeblieft de tuinbonen uit m’n buurt. Ik heb er geen problemen mee om precies te zeggen wat ik wel en niet lekker vind, maar iedere keer krijg je dan standaard een reactie van “Waaaaaaat?! Jij bent gek! Hoe kun je dit nou niet lekker vinden?!” En die reactie ben ik eigenlijk zat.

Toen ik jong was en aan de eettafel van mijn ouders zat, moest ik verplicht mijn bord leeg eten. Dit was een enorme opgave, want die aardappels en tuinbonen zouden mij gestolen kunnen worden. Een hond hadden wij niet om dat eten subtiel onder de tafel te schuiven. Wij hadden een kat die ook “nee” zei tegen aardappelen. Een schoothond mogen wij wel niet hebben gehad, maar ik had mijn oma! Oma was er twee keer per week en was moedig genoeg om die ranzige tuinbonen van mijn bord te pikken. Als ze er niet was wist ik (blijkbaar) subtiel genoeg eten terug te gooien in de pannen. Om deze redenen ben ik ook niet langer geworden dan 1,65m. Vaak genoeg hoorde ik ook het riedeltje: “Wacht maar tot je ouder bent, dan ga je tuinbonen waarderen.” Ik weet niet hoe oud ik moet worden om die kutbonen te gaan waarderen, maar ik zie het niet meer gebeuren.

Vijftien jaar later is er eigenlijk niet veel veranderd aan mijn eetpatroon en smaak. Van tuinbonen walg ik nog steeds en ook chocoladetaart hoef je mij nog steeds niet voor te schotelen. Alleen zijn de reacties nu niet “wacht maar tot” maar “wtf is er mis met jou?!”. Het is namelijk verplicht om chocolade taart te lusten, of die kutbonen, ahem snijbonen. Iedereen vindt dat toch lekker? “Hier neem een hapje. Kom op. Hoe weet je of je het niet lekker vindt als je het nog nooit hebt gegeten? LEKKER HE?”

Het bizarre is dat ook soortgenoten in deze obsessie mee gaan. Als ik dan met een mede “moeilijke” eter wat ga lunchen kijkt ze me ook raar aan als ik zeg dat ik rode uien kan missen als de pest. Ook ik maak mij hier schuldig aan, want hoe kan je avocado nou niet geniaal lekker vinden? Ik geef toe dat het wat lastiger is als meerdere “moeilijke” eters samen gaan dineren. Mijn advies is dan om maar wat kale pasta te maken en losse elementen op wat schalen te presenteren zodat iedereen zelf zijn bord kan vullen naar eigen wens. Of ga gewoon uit eten.

Ondanks mijn alternatieve smaak, vind ik ook veel eten wel heerlijk. Ik geniet van zoete aardappels, champignons en mijn laatste food-obsession zijn truffels (niet die chocolade versie natuurlijk, hoe vaak moet ik nog zeggen dat chocolade mij gestolen kan worden). De Nederlandse keuken is iets waar ik niet warm van word, maar de Aziatische keuken laat het water in mijn mond lopen. Ik ben zelfs een keer foodie genoemd. Dat is echt iets wat ik nooit dacht te horen over mijn smaak in eten! Maar waarom ook niet? Ik hou van eten. Jij houdt van eten. Eten is lekker. Wat lopen we moeilijk te doen! Laten we gewoon gaan eten! Paas mij even die kutbonen. Grapje. Fuck die bonen, en geef me de zongedroogde tomaten.

Author image
Ik heb een hipstertas, vind eten lekkerder als het in de vorm van een dinosaurus is en heb een zwak voor onbereikbare mannen die blauw of geschminkt zijn.