Theekransje

Het probleem met #metoo in de media

In oktober werd bekend dat Hollywood filmproducent Harvey Weinstein meerdere vrouwen seksueel heeft misbruikt. Hoewel het zeker niet de eerste keer is dat een man misbruik maakt van zijn macht en helaas ook niet de laatste keer zal zijn, is deze zaak anders dan eerdere soortgelijke berichten in het nieuws. Veel vrouwen hadden eindelijk genoeg van het verzwijgen van hun eigen ervaringen, en de hashtag #metoo was geboren. Helaas, wil ik eigenlijk zeggen. Wat is het schokkend om zoveel verhalen te lezen, van zoveel mensen om me heen. En wat zijn ze vaak herkenbaar.

Maar zo veel verhalen als er nog steeds worden gedeeld, zo weinig zie ik ze nog terug in de pers. Zelfs nu, na deze massale noodkreet, blijft de Nederlandse pers zich grotendeels schuldig maken aan het welbekende 'kop in het zand steken'. De Wereld Draait Door nodigt gasten uit die vrij unaniem aangeven dat ze 'me too moe' zijn. Eén van de (vrouwelijke) gasten krijgt zelfs de woorden haar strot uit dat dit nou eenmaal de 'way of the world' is. Alleen Hasna El Maroudi houdt het hoofd koel en blijft bij de essentie: seksueel misbruik en seksuele intimidatie zijn gewoon fout. Dit soort berichtgeving is natuurlijk super schadelijk. Ja, ik had ook liever gehad dat ik er niet zo veel over hoorde en dat er niet zo veel mensen deze dingen hebben meegemaakt. Dat zou namelijk betekenen dat we progressie boeken en dat het probleem effectief is aangepakt en vermindert. In plaats van te zeggen dat je het nu allemaal wel gehoord hebt, kun je volgens mij beter zeggen: ik zou willen dat dit niet gebeurde, dus hoe lossen we dit op?

Naast de flater van DWDD valt me nog iets op. Jelle Brandt Corstius heeft aangegeven dat hij als minderjarige stagiair aangerand is. Dat hij dat durft te vertellen vind ik heel dapper en heel goed, want het herinnert ons eraan dat ook mannen slachtoffer kunnen worden van seksueel geweld. Wat ik echter fascinerend vind is dat ik nu overal alleen nog maar hoor over deze zaak. Deze ene man die op tv heeft durven aangeven dat hij slachtoffer is geworden. De duizenden verhalen van vrouwen hoor ik ineens niet meer. Uiteraard zijn alle ervaringen even vreselijk en is elk slachtoffer er één te veel. Ik vind het tekenend dat zelfs nu de nadruk ligt op deze ene zaak van een man, terwijl er duizenden andere verhalen zijn van vrouwen. Onderzoek wijst uit dat vrouwen vaker slachtoffer zijn van seksuele grensoverschrijdingen dan mannen. Het lijkt me dan ook niet meer dan normaal om ook die verhalen te blijven belichten. Neem dit artikel van de NOS over het verjaren van verkrachtingszaken. Een interessant artikel dat helaas voor heel veel van de nu naar voren gekomen misbruik zaken relevant is. Welke zaak gebruikt de NOS om de wet toe te lichten? Die van Jelle Brandt Corstius. Er zijn honderden andere voorbeelden, maar precies deze wordt gekozen.

Een eerder gehoord kritiek op de berichtgeving dat er vooral gefocust wordt op wat er gebeurd is, en niet op een oplossing. Er wordt uitgebreid toegelicht wie wat heeft gedaan, bekenden worden geïnterviewd, vergezochte conclusies worden getrokken, maar niemand stelt de vraag: hoe hadden we dit kunnen voorkomen? Er zijn wat kleine initiatieven geweest van mannen die zich richten op oplossingen en bewustwording, maar ik zie de samenleving zich nog niet collectief afvragen of zij zich ook schuldig maken aan dit gedrag, terwijl dat volgens mij wel de essentie zou moeten zijn van de discussie. Mannen hoeven geen excuses aan te bieden voor het gedrag van andere mannen, maar moeten wel bij zichzelf te raden gaan of ze zelf ook niet af en toe de fout in gaan en daar misschien wél excuses voor moeten aanbieden. Ook de media draagt hieraan bij: zij focussen zich grotendeels op de sensatie en de schandalen, maar niet op een oplossing. De nieuwsberichten worden gedomineerd door bekende acteurs, actrices, BN'ers en Hollywood sterren. Daardoor blijft dit toch een ver-van-je-bed show. Dit gebeurt in Hollywood, niet in Haarlem of Hoofddorp or Heerenveen. Want daar hoor je toch niks over in de krant? De berichten dragen bij aan het idee dat dit in jouw dagelijks leven vast allemaal wel meevalt, hoewel dit vaak niet zo is.

Voeg daaraan toe dat de hashtag en campagne van #metoo jaren geleden is opgezet door Tarana Burke en dat de term en hashtag zonder enige vernoeming is overgenomen. Tarana Burke is een zwarte vrouw en, zoals wel vaker het geval is, is haar term en idee schaamteloos overgenomen door rijke witte vrouwen. Zonder vernoeming, zonder respect voor het werk dat Tarana al tien jaar (!) doet om deze problemen onder de aandacht te brengen. Ook hierover hoor je amper iets in de media.

Het is goed dat er aandacht is voor de gigantische problemen die bestaan rondom seksuele grensoverschrijdingen. De bewustwording over dit onderwerp zorgt hopelijk voor verandering, zowel in het gedrag van mannen alsook in de manier waarop er wordt omgegaan met vrouwen die aangeven dat zij een dergelijke situatie hebben meegemaakt. Het wegnemen van het stigma kan er voor zorgen dat vrouwen sneller aangifte durven doen en meer serieus genomen worden als zij dit doen. Maar een belangrijke rol in het beïnvloeden van de zienswijze is weggelegd voor de media, en helaas hebben veel van hen de plank volledig misgeslagen.

Author image
Britt – 26 jaar – Ik word blij van thee, muziek, Netlfix, reizen, slapen en sarcasme. Maar vooral van thee. Thee is belangrijk. Ik heb meningen over dingen.