Theekransje

Nederland heeft meer activisme nodig tijdens Pride

Deze week is het Pride week! De week staat in het teken van de acceptatie van LGBTQI+ mensen in de Nederlandse samenleving. Of nou ja, daar zou het voor moeten staan.

De laatste paar jaren kwam er steeds meer kritiek op de Pride viering die elk jaar plaats vindt. Het evenement is ooit begonnen onder de naam Pride, maar is vervolgens in de 90’s hernoemd naar Gay Pride. Je snapt wel dat niet iedereen blij was om enkel de eerste twee letters van LGBTQI+ te vertegenwoordigen. Dit jaar is daarom de naam weer veranderd naar hoe het evenement ooit ontstaan is: Pride. Ook vonden mensen dat de essentie van Pride, het activisme, nogal ontbrak. Hier heeft de organisatie verandering in gebracht door Pride af te trappen met de Pride Walk. Dit jaar was de vijfde editie en de eerste keer dat ik deelnam.

Omdat we hier bij Theekransje zeker niet vies zijn van een demonstratie, hadden we ons voorbereid door protestborden te maken. Het bleek al snel dat we één van de weinigen waren die zich hiervoor hadden uitgesloofd. Er waren namelijk bijna geen protestborden te vinden. Het bleek meer een viering te zijn, dan een demonstratie. Nu is het vrij algemeen bekend dat Pride in Amsterdam sowieso meer een viering is dan een demonstratie voor gelijke rechten. Maar met de komst van de Pride Walk had ik toch gehoopt om meer activisme te zien, vooral omdat dat de bedoeling was van deze march.

Eerder schreef Esther al stukken over de hypocrisie die Nederland heeft over de queer gemeenschap, om aan te geven dat we in Nederland nog lang niet zo tolerant zijn als we zelf denken. Eén derde van de Nederlanders voelt nog steeds afkeer wanneer ze same-sex couples op straat zien zoenen. Het homonationalisme (het idee dat witte mensen progressiever zijn dan niet-witte mensen en daarom niet discrimineren) is nog steeds sterk aanwezig in onze samenleving, iets dat duidelijk naar voren komt in onze politiek. Laatst werden dames en heren boos om het feit dat de NS genderneutrale berichten gaat gebruiken. Ook heeft de queer gemeenschap eerder te maken met seksueel geweld, met name biseksuele vrouwen en transgender mensen. En laten we ook niet vergeten dat nog steeds veel LGBTQI’s, met name transgender mensen, te maken krijgen met geweld en scheldwoorden op straat.

Binnen Pride is er ook nog genoeg werk aan de winkel. Er is bijna geen ruimte voor queers zelf om deel te nemen aan de Canal Pride, omdat de plekken door “tolerante” bedrijven worden ingenomen. Zo is er dit jaar voor het eerst een boot voor biseksuelen. Voor het eerst. Overigens is een groot kritiekpunt dat Pride momenteel meer cis witte mannelijke gays vertegenwoordigd en viert in plaats van iedereen onder de regenboogvlag.

Het is goed dat we willen strijden voor LGBTQI+ mensen in het buitenland die met walgelijke wetgeving te maken hebben. Maar kunnen we alsjeblieft niet zo schijnheilig zijn en doen alsof Nederland het tolerante paradijs is? Dat zijn we niet. We hebben een Pride nodig waar meer aandacht wordt besteed aan activisme. Heel Nederland geeft zichzelf een schouderklopje en denkt dat we er al zijn, iets wat zeker niet waar is voor niet-witte queers. Wanneer Nederland denkt dat we er zijn, gaan we natuurlijk nooit verandering bereiken. Pride is het perfecte evenement om te laten zien dat we vechten voor gelijke rechten en dat iedereen hier aandacht aan moet besteden. Hoog tijd dat activisme binnen Pride dus het hoofdpodium gaat krijgen.

Author image
Ik heb een hipstertas, vind eten lekkerder als het in de vorm van een dinosaurus is en heb een zwak voor onbereikbare mannen die blauw of geschminkt zijn.