Theekransje

Lelijke dieren verdienen ook liefde

Er bestaan dieren zoals dolfijnen en panda’s. Deze worden door hun naar de maatschappij gemaakte maatstaven geaccepteerd door hun uiterlijk en zogenaamde schattigheid. De luie kutbeer is hierin ambassadeur. Als er geen bamboe in de directe omgeving is sterven ze liever, dan dat ze even verder hobbelen met hun dikke kont. Stiekem zijn het ook vleeseters, maar daarvoor moeten ze jagen en ze zijn daarvoor te fucking lui. Voor deze schrale nepbeer wordt porno gemaakt, omdat ze inderdaad te lui zijn om seks te hebben. Ze helpen zichzelf de uitsterving in. De mannetjes dolfijn wilt echter weer teveel seks en vermoordt baby’s om vervolgens de vrouwtjes als seksslaaf te gebruiken. Dat ze moordlustig zijn en baby’s intens haten, blijkt ook uit het feit dat ze babyhaaien vermoorden. Deze gebruiken ze vervolgens als speelgoed, omdat ze zich vervelen. Iedereen die ‘dolfijn’ heeft geschreven bij zijn favoriete dier in de vriendenboekjes op de basisschool is stiekem een losgeslagen psychopaat.

alt

Toch weet het overgrote deel van de wereldbevolking deze schokkende feitjes niet. Die organisaties waaraan jij maandelijks geld geeft spelen hier goed op in. Een fluffy, luie beer waar je een mooi logo van kan maken, harkt immers meer geld binnen dan een naakte molrat. Het lelijke, blinde broertje van Flipper, de rivierdolfijn, krijgt ook minder liefde en bescherming hierdoor. We omarmen wel allemaal Channing Tatum alsof die de laatste mooie man op de wereld is, waarom kunnen we minder appetijtelijke dieren dan ook niet wat meer liefde geven?

Het is vrij logisch dat wij van mooie dingen houden. We willen immers een leuk huisje met die ene fantastische bank. Of die mooie broek waar je kont zo lekker in uitkomt. Onderzoek heeft uitgewezen dat dieren die wij bestempelen als mooi en schattig op onszelf lijken. Dit is wel een beetje narcistisch van de mensheid, of niet? Ze hebben net als wij een ruggengraat, geven borstvoeding en hebben (vaak) haar. Dit is echt minder dan 5% van de dieren op de aarde. Wat is er met die andere 95% aan de hand?

Dit zijn de gedrochten van de dierenwereld. Gedrochten verdienen ook knuffels zo nu en dan. We houden immers ook allemaal van Quasimodo en zouden ook met hem willen dansen in de straten van Parijs. De Britse komediant Simon Watt vond dit een zeer belangrijke kwestie en richtte de Ugly Animal Preservation Society op. Door middel van humor wilt hij bewustzijn creëren dat er meer dieren zijn dan de panda die bescherming verdienen. Dit kan ik alleen maar toejuichen, want als we allemaal iets minder narcistisch zijn wordt de wereld een fijnere plek om te leven. Voor mens en dier. En de naakte molrat.

Author image
Ik ben het wandelende exemplaar van Wikipedia, zelf benoemd guru als zweefteef en mijn levensmotto is: ‘eten is lekker’. Ik praat graag met hashtags in het echte leven, #hila.