Theekransje

Indonesië is hartstikke gevaarlijk

Ik ben ontzettend dol op reizen en nieuwe plekken ontdekken. Gooi mij maar in het diepe en ik zal de weg vinden of ontzettend verdwalen, hilarisch wordt het sowieso! Vorig jaar heb ik daarom ook gezegd dat ik elk jaar een land wil bezoeken waar ik nog nooit eerder ben geweest. En dus ging ik in april naar Indonesië.

Dit zou mijn eerste reis naar Azië zijn, maar toen ik mijn ouders vertelde dat ik een reis naar Indonesië had geboekt waren de reacties gelijk negatief. Ze maakten zich direct zorgen over al de dingen die mij zouden kunnen overkomen als zielig, klein, alleen reizigertje. Ik heb ze maar even op een rijtje gezet.

“Je gaat alleen reizen.”
Als je eenmaal alleen reist naar het buitenland kunnen er alleen maar vreselijke dingen je overkomen. Je ontmoet allemaal nieuwe mensen, zoals medereizigers en locals. En die hebben het slechtste met je voor. Ze willen met je praten, weten hoe het leven in Nederland is en of je met ze mee wilt eten. Je bent ook al niet bekend met de cultuur en rijst eten met een lepel is iets wat een gemiddeld Nederlands gezin niet doet. Hoe ga je deze gerechten in Godsnaam opeten?! Als je hier net een manier voor hebt gevonden en je met vreemde valuta betaald, wordt je zowaar bijna overreden door een becak! Nergens is het veilig! Zat je maar weer aan de boerenkool met worst met een vertrouwde mes en vork.

“Je paspoort en geld bewaar je op je lichaam.”
Je weet dat in Azië iedereen, maar dan ook écht iedereen, grijpgrage handen heeft. En ze hebben het gericht op jou! Doodsbang verplaats jij je van tempel Borobudur naar de vogeltjesmarkt in Yogyakarta. Genieten van de cultuur doe je niet, want het enige waar je aan denkt is of je paspoort en je geld nog wel op je borst hangt. Om de minuut check je het opvallend en het zweet breek je uit, het ligt niet aan de hoge temperatuur. Nee, jij loopt veel liever op de Dam rond, kijkend naar straatartiesten.

“Je koffer moet ingeseald worden want drugs.”
Je koffer is gloednieuw en ziet er prachtig uit. Zo mooi dat iedereen denkt: “Daar ga ik drugs in plaatsen!”. Dus als je eindelijk dit helse land kan verlaten, denk jij niet aan het wonderschone platteland wat jij je thuis noemt. Je denkt alleen maar aan alle drugsdealers die het op jouw top koffer hebben gemunt. Spastisch zoek je naar je incheckbalie, maar niet voordat je je koffer vijf keer hebt ingepakt met plastic. Hij is nu wel drie kilo te zwaar, waardoor je extra moet betalen voor het overtollige gewicht, het is het waard.

“Je moet niet bij straattentjes eten.”
Want diaree. Maar ja wist jij veel, je had gewoon honger en ging eten bij de eerste de beste plek die je vond. Je bestelde wat bakso ballen en had het op voordat de tip van je ouders bij je te binnen schoot. Binnen vijf uur zit jij non-stop op de wc van je hotel en geniet je van de leegte van je darmen. Was je maar gewoon pannenkoeken gaan eten bij de Kabouterhut.

“Je moet oppassen voor moslims.”
Ze bidden vijf keer per dag, je wordt wakker van de moskee en drinken geen alcohol. Dat maakt ze natuurlijk automatisch raar, ofzo. Hoe moet je deze reis dan zo snel mogelijk vergeten als alcohol je geen handje kan helpen? Nou boek snel een trip van islamitisch Java naar hindoeïstisch Bali waar genoeg alcohol is. Probeer vooral de lokaal gebrouwen arak variant, dat werkt namelijk een stuk sneller. Doe mij nog maar een glaasje arak zonder ijs, terima kasih.

Ik heb de zorgen van mijn ouders opzij gegooid en een top tijd in Indonesië gehad. Geen moment heb ik mij onveilig gevoeld. Het is een prachtig land met vriendelijke mensen die je maar wat graag over de vloer hebben. En God wat is het eten daar heerlijk! Pap en mam, maak je maar geen zorgen over mij. Ik heb een gezond verstand en jullie hebben mij top opgevoed. Uiteraard zal ik bellen als ik gevangen word gehouden door de lokale bevolking, omdat ik niet met een lepel wilde eten.

Author image
Ik heb een hipstertas, vind eten lekkerder als het in de vorm van een dinosaurus is en heb een zwak voor onbereikbare mannen die blauw of geschminkt zijn.