Theekransje

Hamilton: wie vertelt jouw verhaal?

Meer dan twee jaar geleden schreef Theekransiaan Sietske een stukje over de Amerikaanse musical Hamilton. Op dat moment was deze alleen in New York te zien, maar was het al een behoorlijk fenomeen aan het worden. In de tussentijd heeft de show maar liefst 11 Tony Awards, een Grammy en de Pulitzer Prize gewonnen. Twee tours door de VS en vaste producties in Chicago en Londen zijn inmiddels een feit. Toen Sietske en ik dus de kans kregen om Hamilton in Londen te zien, hoefden we niet lang na te denken en kochten we gelijk tickets. Dat was vorig jaar in januari, dus we moesten alsnog een hele tijd wachten, maar 7 februari was de dag aangebroken. Na bijna tweeëneenhalf jaar naar het album geluisterd te hebben, konden we Hamilton nu eindelijk met onze eigen ogen zien.

In Nederland is de Hamilton-gekte nog niet echt begonnen, dus eerst even een samenvatting. Alexander Hamilton, een onwettig kind geboren op een klein Caribisch eiland, weet dankzij zijn schrijftalent van het eiland af te komen en komt in Amerika terecht, midden in de strijd voor onafhankelijkheid van de Britten. Hamilton sluit zich aan bij de patriotten en werkt zich binnen no-time op tot de rechterhand van George Washington. Hamilton is aanwezig bij zo ongeveer alle grote momenten in de vroege Amerikaanse geschiedenis: hij speelt een rol bij de vorming van de grondwet, hij schrijft 51 van de 85 Federalist Papers en hij raakt betrokken bij het eerste politieke seksschandaal van het land. Ondertussen schopt hij ruzie met mensen zoals Thomas Jefferson en zijn uiteindelijk fatale rivaal Aaron Burr. Kortom: de Amerikaanse Droom van rags-to-riches gecombineerd met de tragiek van een Shakespeariaanse hoofdpersoon, dat schrijver/componist Lin-Manuel Miranda vertelt door middel van hip-hop, R&B en jazz en uitsluitend met een niet-witte cast.

De Londense productie heeft een hele nieuwe cast samengesteld en hoewel het even wennen is na zo lang de originele cast te hebben beluisterd, waren ze stuk voor stuk overtuigend. Jamael Westman is met zijn 25 jaar de jongste Hamilton tot nu toe, maar hij deed niet onder voor zijn meer ervaren tegenspelers. Sterker nog: hij stak er wat mij betreft bovenuit. Zo ook Waylon Jacobs, die de dubbelrollen van Marquis de Lafayette en Thomas Jefferson pas voor de derde keer vertolkte toen wij hem zagen, maar het publiek moeiteloos wist te bespelen. Rachelle Ann Go, die Hamiltons vrouw Eliza speelde, zette een meer vurige performance neer dan Phillipa Soo uit de originele cast, wat toch net weer een andere draai aan het personage geeft. Hoewel ik de teksten allemaal uit mijn hoofd ken, wist de musical op deze manier toch nog te verrassen.

De choreografie was ook ongelooflijk goed. Geen enkel moment is onbenut gelaten en hoewel je onmogelijk alles kan volgen dat op het podium gebeurt, vormt het altijd een gestroomlijnd geheel. Hoogtepunt hiervan is het nummer “Satisfied”, waarin met behulp van twee draaischijven het verhaal even teruggedraaid wordt om hetzelfde stukje verhaal vanuit de ogen van een ander personage nog eens te laten zien.

Dat is ook gelijk de centrale gedachte van de musical, die in het laatste nummer behelst wordt in de vraag: “Who lives, who dies, who tells your story?” Alleen de toekomst leert ons wie, terecht of onterecht, in de vergetelheid zal raken. Geschiedschrijving gaat altijd gepaard verdraaiingen, weglatingen en toevoegingen. Hamilton is uiteindelijk een les in de kunst van de geschiedenis.

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.