Theekransje

Gedachten tijdens de supermarktspits

Soms doe ik een beetje dom. Net als Willem-Alexander. Dan ga ik tijdens de supermarktspits naar de supermarkt. Woon je in een dorp en ben je niet bekend met dit fenomeen? Dan leg ik het haarfijn uit, hoewel ik denk dat dit een wereldwijd iets is.

De supermarktspits is een fenomeen dat tussen 4 en half 7 begint. Deze tijd zal vast verschillen per gemeente of werelddeel. En dan is het druk. Heel erg druk. Alsof heel de stad samenkomt voor een vergadering in de supermarkt.

Ik heb niets met andere mensen in deze spits. Het liefst zou ik in alle rust de eieren, appels en chocoladerepen in een serene ruimte willen halen met een waterval-cd op de achtergrond draaiend. Helaas ben ik vaak gedoemd om tussen 4 en half 7 deze boodschappen te halen. Dus doe ik dat.

Deze spits heeft voordelen. Je moet wachten. Ik heb geen geduld, maar in deze situatie word ik gedwongen. Dit leidt tot filosofische gedachten. Deze zijn anders dan de gedachten die naar boven komen onder de douche; wellicht een stukje voor een andere keer misschien.

Ik denk bijvoorbeeld als Gandhi fruitariër kan zijn, waarom kan ik dat dan niet? Hoe zal het zijn als ik elke dag Thuisbezorgd kon doen? Wanneer komt Foodora bij mij in de stad? Ik ben niet heel egocentrisch in mijn gedachten. Ze dwalen namelijk ook af naar waarom mensen in vredesnaam opwarmbami kopen? Of magnetronlasagne? Die uit de oven is sowieso lekkerder. Zo dwalen mijn gedachten terwijl ik boodschappen haal tussen teveel mensen om vervolgens minstens 15 minuten in de kassarij te staan.

Vervolgens stap ik naar buiten en herinner me dat ik wc-papier ben vergeten.

Author image
Ik ben het wandelende exemplaar van Wikipedia, zelf benoemd guru als zweefteef en mijn levensmotto is: ‘eten is lekker’. Ik praat graag met hashtags in het echte leven, #hila.