Theekransje

Een stukje over Brandon Boyd

Laatst was mijn persoonlijke held in het land en dat moet natuurlijk vereeuwigd worden met een stukje op het leukste blog van het land. Die held heeft een naam, namelijk Brandon Boyd. De simpele ziel zal zich nu afvragen: who the fuck is hij? Dat zal ik eens haarfijn uitleggen.

Deze mooie man is 40 jaar geleden geboren in het zonnige Californië. Zo’n 16 jaar later vormde hij met wat matties de geniale band Incubus. Brandon is van deze rockband de zanger en ze hebben bekende nummers als Drive, Megalomaniac en Anna Molly geproduceerd. Deze langharige god heeft vele kwaliteiten zoals de sterren van de hemel zingen, surfen, wijn drinken op het podium, shirtloos rondlopen, maar ook mooie kunstwerkjes maken.

Deze kunstwerkjes liet hij een tijdje geleden zien in het altijd naar wiet ruikende Amsterdam. Hier moest ik als #fangirl natuurlijk bij zijn. Ik heb natuurlijk Incubus wel eens live gezien, maar nu zou ik bij wijze van spreken zijn haar kunnen vlechten. Toen dit bij mij doordrong heb ik stiekem een beetje gehuild en niet kunnen slapen door het grote enthousiasme.

Incubus, en dus Brandon Boyd, slepen mij namelijk al ruim tien jaar door het leven. Op vrolijke momenten luister ik het. Op sombere momenten luister ik het. Op normale momenten luister ik het ook. Eigenlijk is Incubus de stabiele factor in mijn (muzikale) leven geweest en dat zal het voorlopig ook nog blijven. Elke plaat is anders en verandert mijn kijk op de wereld en geeft mij nieuwe inspiratie. De één heeft dit met André Hazes en de ander met Rihanna, ik met Incubus. Had ik al verteld dat Brandon een Franse bulldog en een naaktpoes heeft? Pluspuntje dus.

Maar even terugkomend op zijn kunstwerken in Amsterdam. In een knus galerijtje waren hij en zijn werk er. Het ene werk heeft meer tiet dan het andere werk, maar vrouwelijke borsten zijn een rode draad in zijn werk. Dit maakt Brandon niet gelijk een pervert, want het was op een mooie kunstzinnige manier neergezet op het papier. De illustrator-stijl in combinatie met aquarel is niet alleen hipster-approved, maar ook fijn voor het oog. In de werken komt vaak een gevoel van isolement naar voren dat lastig te grijpen is.

Gelukkig hoefden we niet alleen maar semi-interessant te doen over kunst, want appetijtelijke Brandon wilde graag met iedereen een gesprekje voeren. Bij mij kwam er helaas niets uit, want ik raakte overspoeld met zenuwen en meer dan een knuffel kwam er niet uit. De dag erna deed hij gelukkig nog een signeersessie in de American Book Center. Hier moest ik ook zijn natuurlijk en deze keer kon ik wel even met hem praten. Brandon is net als de wijn die hij drinkt: hoe langer gerijpt, hoe beter deze is. Hij is aardig en oprecht geïnteresseerd en heeft prachtige tattoos. Een man naar mijn hart, en dat grijze haarlokje maakt het alleen maar beter.

Author image
Ik ben het wandelende exemplaar van Wikipedia, zelf benoemd guru als zweefteef en mijn levensmotto is: ‘eten is lekker’. Ik praat graag met hashtags in het echte leven, #hila.