Theekransje

De Rijdende Rechter: Een waar Nederlands icoon

Dinsdag: de dag van De Rijdende Rechter. Mijn favoriete bezigheid op de dinsdagavond was om dit programma te kijken. Maar nu houdt Mr. Frank Visser, de Rijdende Rechter himself, er mee op. Hij verhuist naar SBS, misschien omdat daar nóg meer tokkies te vangen zijn, maar toch vind ik het erg jammer. Ik ga hem namelijk niet mee volgen naar SBS, want die zender vermijd ik nog erger dan comment-secties op het internet. De NPO gaat wel een opvolger zoeken voor De Rijdende Rechter, maar ook dat is niet helemaal hetzelfde. Iemand vinden die met dezelfde doses droogheid, geduld en nodige empathie zeikende buren nader tot elkaar weet te brengen kan namelijk geen gemakkelijke taak zijn.

Ik ben altijd eindeloos gefascineerd geweest door mensen die kunnen zeuren over een hek dat 2 centimeter over de erfgrens staat of over geluidsoverlast van spelende kinderen op een vakantiepark. Wat een geweldig leven moeten deze mensen hebben, dat dit het soort dingen zijn waar ze zich boos om maken. Verder hebben ze blijkbaar niks dat hun geluk verstoort, alleen die 2 centimeter tuingrond die ze is afgepakt staat tussen hen en hun ultieme geluk. Toch lijken deze mensen niet door te hebben hoe #blessed ze zijn, want er wordt altijd weer moord en brand geschreeuwd over de meest pietluttige zaken. Mr. Frank Visser wist altijd op heerlijk droge wijze deze problemen op te lossen, soms door gelijk het heft in handen te nemen. Twee weken geleden bijvoorbeeld, werd er gezeurd over drie overhangende takjes, waarop Mr. Visser de desbetreffende takjes zelf maar met een diepe zucht afknipte. Hij vertrouwde er duidelijk niet op dat deze mensen zo’n zware taak na de uitspraak zelf zouden kunnen afhandelen.

De 64-jarige Mr. Visser was ook niet bang om risico’s te nemen om zijn rechterlijke taken zo goed mogelijk uit te voeren. Afgelopen seizoen begaf hij zich nog op een enigszins gammel uitziend dak terwijl hij een GoPro op zijn hoofd droeg om de echte actieshots te realiseren. Heel Nederland hield haar hart vast terwijl Mr. Visser zijn innerlijke stuntman ontdekte. Gelukkig liep het allemaal goed af. Een ander bloedstollend moment deed zich voor toen, tijdens een locatiebezoek, een hond de omheining van een paar konijntjes binnendrong en de nietsvermoedende konijnen probeerde te vangen. Gelukkig was Martin Gaus aanwezig om paniekerig “Hou die hond vast!” te roepen. De konijnen waren uiteindelijk fysiek ongedeerd, maar mentaal waarschijnlijk getraumatiseerd voor het leven. Mr. Visser leek ook wel een paar therapiesessies te kunnen gebruiken na het voorval. Wat die man toch allemaal overheeft voor het vak.

We zullen Mr. Visser moeten gaan missen, maar we kunnen ons troosten met de gedachte dat er nog altijd genoeg Nederlanders zijn wiens levens zo ongecompliceerd zijn dat ze zich druk kunnen maken om erfgrenzen en overhangende takken.

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.