Theekransje

De queer film van mijn dromen

Vanaf deze week draait Call Me By Your Name eindelijk officieel in Nederland. Voor mijn gevoel zat ik al een eeuwigheid te wachten op deze film en ik ben dan ook naar zoveel mogelijk voorpremières geweest. De film is gebaseerd op een boek van André Aciman en geregisseerd door Luca Guadagnino. Het plot is niet bijzonder moeilijk: in het Italië van 1983 voelt de 17-jarige Elio Perlman (Timothée Chalamet) zich steeds meer aangetrokken tot de 24-jarige Amerikaanse student Oliver (Armie Hammer), die als veelbelovende academicus is uitgenodigd door Elio’s vader, een professor, om met hen de zomer in Italië door te brengen.

Wat deze film bijzonder maakt, hangt dan ook niet zozeer af van het plot zelf, maar meer van de uitvoering. Timothée Chalamet, die al een hele reeks prijzen en nominaties in de wacht heeft gesleept, acteert op een manier die ik nog nooit eerder gezien heb. De manier waarop hij beweegt vertelt je dat Elio nog niet helemaal lekker in zijn vel zit, zoals dat meestal het geval is bij tieners. Hij speelt deze rol niet alleen met zijn gezichtsuitdrukkingen, maar met zijn hele lichaam. Je kan bijna horen wat hij denkt, zonder dat hij zich schuldig maakt aan overacteren. Hij is onzeker, verward over zijn gevoelens voor Oliver en zo mogelijk nog meer verward over Olivers gevoelens voor hem.

Armie Hammer als Oliver blijft wat meer op de achtergrond, maar levert daarom geen minder indrukwekkende prestatie. In eerste instantie lijkt Oliver vrij ondoorgrondelijk en dat is ook de bedoeling. Als kijker zien we het verhaal voornamelijk vanuit Elio’s oogpunt en Elio weet niet goed of Oliver hem nu wel of niet aardig vindt, laat staan of Oliver geïnteresseerd is in een relatie. Maar als je goed op Oliver’s gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal let, blijkt dat hij constant toenadering zoekt en tegelijkertijd tegengehouden wordt door zijn eigen twijfels. Hij is onzeker over een eventuele relatie met Elio, die niet alleen een stuk jonger is, maar ook nog eens de zoon van zijn gastheer en -vrouw.

Naast de sterke cast heeft deze film ook nog eens een geweldige regisseur. Luca Guadagnino zorgt ervoor dat je je helemaal in een Italiaanse zomer waant, ook al is het buiten ijskoud. Hij heeft er ook voor gekozen om te benadrukken dat Elio de herinneringen aan deze zomer de rest van zijn leven met zich mee zal dragen. Het beeld is een beetje korrelig, alsof je naar een oude VHS zit te kijken die je al 80 keer hebt bekeken omdat je er maar geen genoeg van krijgt. Hierdoor wordt ook aangegeven dat elk moment tussen die twee belangrijk is geweest voor Elio, hoe klein het ook mag lijken.

Verder is het opmerkelijk dat Elio en Oliver gewoon plezier met elkaar mogen hebben. Queer personages in films zijn 9 van de 10 keer voorbestemd voor een tragisch einde, zoals aids of homofoob geweld. En als dat niet zo is, wordt er een beeld geschetst van een soort utopie waarin queer mensen nooit te maken krijgen met vervelende situaties. De realiteit is natuurlijk dat velen van ons zich ergens in het midden begeven. We maken homofobie en heteroseksisme mee, maar tegelijkertijd leven we ook ons leven. In Call Me By Your Name bevindt homofobie zich aan de randen van het verhaal. Met name Oliver laat hier en daar wat doorschemeren over reacties van de buitenwereld. Maar voor deze ene zomer in 1983 in Italië hoeven ze zich hier geen zorgen om te maken. De buitenwereld komt pas weer binnenvallen als de zomer voorbij is.

Kortom: bezoek je lokale filmhuis en ga deze film zien. Timothée Chalamet levert het sterkste staaltje acteerwerk dat ik in tijden gezien heb tijdens de credits, dus blijf wel zitten tot het eind van de aftiteling!

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.