Theekransje

De bekende onbekende: The Smiths

The Smiths. Ze waren al uit elkaar voor ik geboren werd, maar dat weerhoud me er natuurlijk niet van om fan te zijn van ze. Ken je ze niet? Je bent niet de enige. Voor een band van het formaat dat ze ooit waren zijn er verbazingwekkend veel leeftijdsgenoten die ze niet kennen. Let me tell you more!

Fun fact: ik ken ze door één van mijn favoriete boeken: The Perks of being a Wallflower. In dit boek wordt het nummer Asleep regelmatig genoemd. In mijn ranglijst van depressieve nummers staat deze op nummer 1 (Hurt in de uitvoering van Johnny Cash is een close second). Het melancholische van het nummer heeft wel wat, maar sommige dagen is hij gewoon een beetje té sad voor mij. Iemand omschreef de liedjes van The Smiths ooit als “happy songs about depressing things”. Sommige nummers zijn wél vrolijk en gaan ook over vrolijke dingen, maar er zijn er zeker een behoorlijk aantal die nogal deprimerend zijn. Zo veel zelfs dat er artikelen bestaan met titels als “Teenagers beware: The 10 Smiths Songs That Will Mess You Up Most”. Oeps. Naast hun neiging om soms nogal deprimerende liedjes te schrijven staan The Smiths ook bekend om hun kritiek op vele instanties zoals de monarchie, de vleesindustrie, de bourgeoisie en Tatcher. The Smiths waren daarmee een belangrijke stem voor het deel van de bevolking dat zich niet kon vinden in de maatschappij van die tijd.

Ik hou dus van deze band en het verbaast me dat niet meer mensen ze kennen. Naast de benoeming in The Perks of being a Wallflower zit hun nummer “There is a light that never goes out” ook in de film 500 Days of Summer. In Orange is the New Black worden The Smiths ook een paar keer genoemd; Flaca is duidelijk fan en maakt meerdere opmerkingen over de band verspreid over de seizoenen. In seizoen drie benoemt ze de crush die veel latino vrouwen volgens haar hebben op Smiths zanger Morrissey. Volgens Flaca komt dat door zijn haar.

Nu we het toch hebben over Morrissey, als frontman van The Smiths heeft hij de meeste bekendheid van alle voormalig bandleden. Morrissey is nog steeds actief als solo artiest, ondanks het feit dat hij al meerdere keren heeft aangekondigd te stoppen. In Nederland was hij een paar jaar geleden nog in het nieuws omdat hij in TivoliVredenburg kwam optreden en eiste dat het hele gebouw vleesvrij was. Ook de kantine en de kantoren. Geen broodjes ham voor de medewerkers van TivoliVredenburg die dag, dus. Morrissey is fervent veganist, zoals misschien ook blijkt uit de titel van het tweede Smiths album: Meat is Murder. Naast zijn vaak gevatte uitspraken over vlees roept hij soms ook wat vreemde dingen, zoals dat hij zou gaan meedoen in de strijd om het burgemeesterschap van Londen. Volgens mij is daar weinig van terecht gekomen, en ondertussen heeft Londen al een nieuwe burgemeester. Misschien bij de volgende ronde, wie weet.

Sinds ongeveer 15 jaar, meer dan een decennium na hun breuk, hebben meerdere tijdschriften, andere media en artiesten The Smiths genoemd als één van de meest invloedrijke bands aller tijden. Veel alternatieve acts zijn beïnvloed door deze band, maar ook Lady Gaga heeft noemt hen als één van haar inspiratie bronnen. De opleving van The Smiths is ook terug te zien in het feit dat Mark Ronson een versie heeft gemaakt van hun nummer "Stop me if you think that you’ve heard this one before", met Daniel Merriweather (een versie die ik persoonlijk niks vind). Sinds een paar jaar is The Smiths ineens weer ‘credible’ en hip.

The Smiths zijn helaas met ruzie uit elkaar gegaan, dus hoop voor een reünie lijkt er niet echt te zijn. Misschien is dat ook maar beter: sommige dingen moet je lekker bij het oude laten. Ik ben in ieder geval fan van The Smiths, met hun melancholische liedjes en omstreden reputatie.

Author image
Britt – 26 jaar – Ik word blij van thee, muziek, Netlfix, reizen, slapen en sarcasme. Maar vooral van thee. Thee is belangrijk. Ik heb meningen over dingen.