Theekransje

Angels in America: nog steeds relevant

Als je van theatervoorstellingen houdt, is er een grote kans dat je wel eens van NTLive screenings hebt gehoord. Deze live broadcasts van toneelstukken worden geregeld door het National Theatre in Londen en worden in bioscopen over de hele wereld uitgezonden. In Nederland wordt dit verzorgd door een beperkt aantal Pathé-bioscopen. Op 20 en 27 juli vonden screenings van Angels in America plaats, dat in twee delen is opgesplitst. Dit is mijn favoriete toneelstuk, dus hier moest ik natuurlijk bij zijn.

Angels in America, geschreven door Tony Kushner en speelt zich af in de jaren ‘80, midden in de Aids-crisis. Deze treft op dat moment vooral gay mannen. Het toneelstuk draait om een aantal verschillende personages, die allemaal met elkaar verbonden raken door deze crisis. Zo is er Prior Walter, bij wie Aids vastgesteld wordt, die naast zijn ziekte ook nog last krijgt van ongewenste visioenen over een engel. Priors partner Louis kan de ziekte niet aan en verlaat hem, waarna hij een relatie begint met Joe Pitt, een Mormoon die nog diep in de kast zit en daardoor huwelijksproblemen heeft met zijn vrouw. Joe’s baas, Roy Cohn, heeft ook Aids, maar probeert dit krampachtig te verbergen om zijn macht te behouden. Belangrijk detail: Cohn was een Republikeinse advocaat die echt bestaan heeft. Hij is bekend geworden dankzij de McCarthy verhoringen, waarin de Amerikaanse overheid een heksenjacht begon op communisten. Zijn invloed is nu nog voelbaar; Donald Trump was namelijk zijn protegé.

Het toneelstuk snijdt grote thema’s aan, uiteraard over homoseksualiteit, maar ook over ras, democratie, macht en religie. Deze thema's zijn jammer genoeg nog steeds enorm relevant. Hoewel het nu allemaal heel zwaar klinkt, is er ook genoeg ruimte voor humor en luchtigheid. Sterker nog, Angels in America is niet bedoeld als Aids-tranentrekker, maar juist als een stuk dat het leven vooropstelt en laat zien hoe veerkrachtig de mens eigenlijk is.

Het volledige werk duurt zo’n zeven en een half uur, verdeeld over twee delen, Millennium Approaches en Perestroika. De meeste uitvoeringen korten het toneelstuk flink in, maar de productie van National Theatre besloot om vrijwel niks weg te laten. Dankzij het ingenieuze set-design konden scènewisselingen soepel verlopen. In het eerste deel stonden namelijk meestal drie sets tegelijk op het podium die naar het publiek toe of van het publiek af konden draaien. In het tweede deel werd het hele podium benut, met sets die naar boven of beneden konden zakken, of helemaal naar achteren geschoven konden worden.

Hoewel het zeker een flinke zit is, vloog de tijd eigenlijk om. Dit zal deels komen omdat ik toch al een enorme voorliefde voor dit toneelstuk heb, maar zeker ook omdat deze productie heel goed in elkaar zat. Andrew Garfield was dé grote naam bij deze uitvoering, maar Nathan Lane als Roy Cohn was ook geweldig. Eigenlijk zat er geen enkele zwakke schakel in de cast en vond ik James McArdle als Louis een stuk sympathieker dan in andere producties.

Als je nu denkt: dit had ik ook willen zien, hou dan de site van Pathé Theater in de gaten. Misschien zenden ze het nog een keer uit! Verder heeft HBO in 2003 een miniserie van Angels in America gemaakt, met onder andere Meryl Streep en Al Pacino. Deze versie is ook ontzettend goed en vrij compleet. En als ook dat niet lukt, kan je nog altijd het boek kopen!

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.